Ιούλιος 2002 - Ιούλιος 2012: πέρασαν κιόλας δέκα χρόνια;


Όπως όλα τα όμορφα πράγματα στη ζωή, έτσι και αυτό το forum δεν μπόρεσε να αποτελέσει εξαίρεση στον κανόνα που θέλει τα όμορφα πράγματα να έχουν ημερομηνία λήξης. Σήμερα, το bikenet.gr έκλεισε τον κύκλο του. Ένα μεγάλο κύκλο που διήρκεσε δέκα ολόκληρα χρόνια. Σήμερα, τα δυο άκρα του κάθε άλλο παρά ομόκεντρου κύκλου συναντήθηκαν για να σημάνουν το τέλος της λειτουργίας του bikenet.gr, της παλαιότερης online μοτοσυκλετιστικής κοινότητας μετά το ιστορικό message board του ΜΟΤΟ.


“Και ποιος ο λόγος βρε παιδιά;”, θα ρωτήσει εύλογα κανείς. Η απάντηση απλή, πραγματικά απλή. Σήμερα, το bikenet μας στεναχωρεί περισσότερο απ’ όσο μας ευχαριστεί. Και για να σταματήσω να γράφω στον πληθυντικό, δίνοντας την εντύπωση ότι μιλάω εκ μέρους των πολλών, ας μιλήσω μόνο για εμένα, το άτομο που επί δέκα χρόνια “τραβούσε κουπί” για να έχετε όλοι εσείς ένα forum να εκφραστείτε όπως γουστάρετε. Ο τύπος που μόνος του πήρε την απόφαση να δώσει τέρμα στη ζωή ενός από τα πιο δραστήρια forum στο χώρο της μοτοσυκλέτας -κάποτε έστω-, με το ίδιο θάρρος και θράσος που του έδωσε πνοή πριν από δέκα Ιούληδες, σε ένα Windows Server της τότε εργασίας του, μέσα από ένα μισθωμένο κύκλωμα 512 Kbps που τις περισσότερες φορές έπεφτε και έδινε τη θέση του σε μια εφεδρική δικάναλη ISDN…


Εδώ CD, Constantinos Dallas δηλαδή, Κώστας για τους φίλους. Καιρό έχετε να με διαβάσετε, το ξέρω, και αυτό ήταν το πρώτο σημάδι παρακμής αυτού του χώρου εδώ και χρόνια - άσχετα αν το λοξοκοιτούσα θέλοντας να αποφύγω εξελίξεις σαν αυτές που διαβάζετε σήμερα. Σταμάτησα να γράφω εγώ, σταμάτησε ο Ντίνος, ο Δημήτρης, ο Θωμάς, ο Θοδωρής, ο Μιχάλης, ο Γιάννης, ο Μανούσος, ο Σάββας, ο Γιώργος, ο Πάνος, ο Κώστας. Σταμάτησαν τα παιδιά από τα βόρεια. Σταμάτησε και η Αλεξάνδρα και η Ντίνα. Ο Χρήστος, ο Διονύσης, η Κωνσταντίνα - παρά τη θέλησή τους οι τελευταίοι, αλλά χάθηκαν. Μας έλειψαν. Η λίστα είναι πραγματικά ατελείωτη.


Λογικά όλα αυτά θα μου πείτε, έτσι είναι άλλωστε η ζωή, κάποιοι πάνε, κάποιοι έρχονται. Έτσι νόμιζα και εγώ μέχρι πολύ πρόσφατα, μη υπολογίζοντας προφανώς την εξέλιξη του ίδιου του μέσου, του internet δηλαδή, ούτε φυσικά και την ανθρώπινη ηλιθιότητα. Καλώς ή κακώς ανήκω στη ρομαντική γενιά που δάκρυζε στην ιδέα και μόνο της ηλεκτρονικής συνύπαρξης σε ένα ιδεατό χώρο. Μεγάλωσα με modem 14.400 και χρέωνα το σταθερό των δικών μου εκατοντάδες χιλιάδες δραχμές για να συνδεθώ στη BBS της Kapatel και τα chat room ή να αλλάξω ένα .txt με το φίλο μου το Γιώργο μέσω Terminal και Z-Modem. Όταν λοιπόν γνώρισα τον Μάκη τον Modivin κάπου στα τέλη της δεκαετίας του ’90, έναν ευμεγέθη τύπο που είχε στο μυαλό του ένα μοτοσυκλετιστικό ιστότοπο πολύ μεγαλύτερο από το μοναδικό τότε message board του περιοδικού ΜΟΤΟ, ενθουσιάστηκα στην ιδέα να συνεχίσω αυτό που εκείνος και ο Κώστας ο Pestilence είχαν ξεκινήσει αλλά αδυνατούσαν να κρατήσουν ζωντανό για δικούς τους λόγους: το bikenet.gr. Το δικό μου σκεπτικό ήταν αρκετά διαφορετικό από αυτό του Μάκη, ο οποίος ήθελε πρώτα ένα μοτοσυκλετιστικό portal ενημερωτικού χαρακτήρα (όπως το mototriti.gr σήμερα για παράδειγμα) και σε δεύτερη φάση μια μοτοσυκλετιστική κοινότητα. Εγώ και ο συγχωρεμένος ο Χρήστος [MNP], που πιστεύαμε πάρα πολύ στη συλλογικότητα και στη δύναμη των πολλών, θέλαμε πρωτίστως μια online κοινότητα και κατ’ επέκταση ένα portal, το περιεχόμενο του οποίου θα φιλοτεχνείται από τα ίδια τα μέλη της κοινότητας, όχι μόνο από τους διαχειριστές. Και έτσι ξεκίνησε το forum του bikenet.gr, το οποίο για χρόνια στάθηκε στο χώρο ως η κοινότητα αναφοράς. Δείτε τη δομή των περισσότερων μοτοσυκλετιστικών forum σήμερα και συγκρίνετέ τη με το bikenet του 2002 και θα καταλάβετε. Και όλο αυτό οφειλόταν απλώς και μόνο στις φιλότιμες, ζεστές, ειλικρινείς και αφιλοκερδείς προσπάθειες μετρημένων στα δάχτυλα ανθρώπων που έβαλαν τον πισινό τους κάτω και έγραψαν δεκάδες χιλιάδες λέξεις με νόημα και ουσία. Χωρίς κανένα ίχνος κομπλεξισμού, καμία επιδεικτική διάθεση και πάνω από όλα χωρίς να περνάνε στην επίθεση κάθε φορά που εμφανιζόταν κάποιος με αντίθετη γνώμη και επιχειρήματα.


Σας θυμίζουν κάτι αυτά τα τελευταία; Μα φυσικά, μη ντρέπεστε να το πείτε, το bikenet του 2012 είναι! Ένα ψηφιακό καφενείο γεμάτο παντογνώστες, αδικημένα από το Θεό ταλέντα, μοναδικές ιδιοφυΐες με ένα κοινό γνώρισμα: γνωρίζουν την απόλυτη αλήθεια για το σύμπαν και για τα πάντα. Α, και δεν κάνουν ποτέ λάθος! Η θλιβερή αυτή εικόνα συνοδεύεται μόνιμα από μηδενιστικά -στην καλύτερη- ή/και προσβλητικά σχόλια για ανθρώπους που τις περισσότερες φορές αποτελούν παραδείγματα προς μίμηση σε σχολές και πανεπιστήμια ανά τον κόσμο - αλλά όχι, η απύθμενη σοφία των μελών του bikenet γνωρίζει τη γυμνή αλήθεια: ότι όλα αυτά είναι βλακείες, καθώς και ότι αν αυτοί βρισκόντουσαν στη θέση τους θα τα είχαν καταφέρει απείρως καλύτερα.


Προκειμένου λοιπόν να προσπαθώ να κάνω συζήτηση σε ένα τέτοιο περιβάλλον ηλιθίων, επέλεξα συνειδητά να απέχω και να κρατήσω τις σκέψεις μου για τους δικούς μου ανθρώπους, ελπίζοντας πως μια μέρα θα γίνει το θαύμα και θα αλλάξουν όλα προς το καλύτερο. Όπως ήταν λογικό και αναμενόμενο, το ίδιο επέλεξαν να κάνουν όλοι όσοι ξεκινούσαν θέματα με ουσία και συζητήσεις με πραγματικό νόημα, αφήνοντας πίσω αυτούς που ποστάρουν καλημέρες, κώλους και κουτσοδόντικα smilie να κρατούν ψηλά τη σημαία του forum. Έμειναν βέβαια μερικοί αμετανόητοι να προσπαθούν να συζητήσουν με ηλίθιους και το μόνο που κατάφεραν ήταν να γίνουν ένα με αυτούς, άσχετα αν δεν το παραδέχονται ούτε στον ίδιο τους τον εαυτό. Πως το λέει εκείνο το γνωμικό, να μην προσπαθείς να διαφωνήσεις με ηλίθιο γιατί θα σε ρίξει στο επίπεδό του, εκεί όπου παίζει εντός έδρας, και θα σε κερδίσει; Έτσι και το bikenet.gr, που σήμερα το βλέπω ως ένα ολοκληρωμένο πείραμα που απέδειξε σε εμένα και σε αρκετούς άλλους ότι η συλλογικότητα είναι μια απίστευτη μπούρδα. Στην Ελλάδα ο κόσμος είναι παρτάκιας, καλοπερασάκιας και αχάριστος - και αυτό δεν αλλάζει που να χτυπάμε τον κώλο μας κάτω στον αιώνα τον άπαντα. Τους βλέπετε σε καθημερινή βάση πως οδηγούν, δεν χρειάζεται να γράψω κάτι παραπάνω. Πετάγονται από στοπ, κορνάρουν, σε μουτζώνουν και σου ζητούν και τα ρέστα - εκεί έχουμε φτάσει σήμερα…


Εγώ όμως ανήκω σε αυτούς τους ελάχιστους μαλάκες που σταματούν σε κόκκινο πεζοφάναρο στις τρεις τα ξημερώματα, στη μέση του πουθενά. Τι έχει μείνει στο bikenet που να με εκφράζει ως διαχειριστή του και να με κάνει να θέλω να το συνεχίσω; Ειλικρινά, μόνο οι αναμνήσεις. Οι γνωριμίες, οι φιλίες, κάποια ξενύχτια και κάποιες κουβέντες με ανθρώπους που στην πορεία έγιναν αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μου όχι γιατί ήταν όμορφοι, γρήγοροι ή μορφωμένοι, αλλά γιατί κέρδισαν το σεβασμό μου - και εγώ τον δικό τους φυσικά. Αναμνήσεις ευχάριστες αλλά και δυσάρεστες, με απώλειες πραγματικών φίλων, κλάμα, χαρά, εκδρομές, συναντήσεις, σχέσεις, μέχρι γάμοι και παιδιά έχουν προκύψει μέσα από αυτή την κοινότητα.


Το να κλείσω το bikenet είναι κάτι που το σκέφτομαι πάνω από χρόνο αλλά το αποφάσισα μόλις πρόσφατα, καθώς διαπίστωσα ότι δεν έχω τη δύναμη να κάθομαι να βλέπω ηλίθιους να καταστρέφουν κάτι που με κόπο προσπαθήσαμε να φτιάξουμε τόσα χρόνια εγώ και κάποιοι άλλοι ρομαντικοί μαλάκες. Όχι ρε φίλε, προτιμώ χίλιες φορές να το τελειώσω εγώ μια και καλή, μήπως και στρώσει το στομάχι μου κάποια μέρα και ανοίξει χώρος στο κεφάλι μου να φτιάξω κάτι καινούργιο, σχετικό ή άσχετο με αυτό.


Μέχρι τότε, θα τα λέμε μέσω του ebike.gr και του trackbike.gr, δύο δραστηριοτήτων που ξεπετάχτηκαν μέσα από το bikenet - και που είμαι πολύ περήφανος γι’ αυτό.



Μετά τιμής,


Κωνσταντίνος Δάλλας




Υ.Γ. Το αρχείο των forum θα μείνει στη διάθεση του κόσμου για όσο μπορώ να συντηρήσω τον server που το φιλοξενεί.